Przejdź do treści

Magdalena Antolczyk — okręg [do wer.]

Wiceprzewodnicząca Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia. Kluczowa dla strategicznego manewru: redefiniowanie hałasu tramwajowego z „inżynierskiego" na „zdrowie publiczne". Jej komisja musi się odnieść — to obchodzi odmowę ZDM/PIM kategorii „nieunikniony skutek uboczny".

Karta kontaktowa
Frakcja [do weryfikacji]
Okręg [do weryfikacji]
Funkcja Wiceprzewodnicząca Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia
Kontakt tel. 61 878 53 12 · e-mail: magdalena_antolczyk@um.poznan.pl
Aktywność 33 interpelacje + 21 zapytań (zliczenia archiwalne) [do wer. — aktualność w IX kadencji]
Forma zwrotu „Szanowna Pani Radna"

Punkt wejścia i strategia

Hałas tramwajowy (ul. Dąbrowskiego, Jeżyce) bywa zbywany przez inżynierów ZDM jako „nieunikniony skutek uboczny" infrastruktury. Manewr: przenieść problem z budownictwa do zdrowia publicznego.

Twarde argumenty dla komisji zdrowia: - Ciągła deprywacja snu u dzieci (WHO: 45 dB Lnight jako próg dla zdrowia) - Stres przewlekły u seniorów — koszty NFZ w dzielnicy - Nadciśnienie, choroby sercowo-naczyniowe korelujące z ekspozycją > 55 dB Lden - Rozpoznania psychiatryczne / zaburzenia lękowe w ścisłym otoczeniu torowisk

Antolczyk ze względu na zakres obowiązków komisji jest zobligowana się odnieść — to strukturalny zasób, niezależny od sympatii politycznych.

Czego NIE mówić

  • „To problem ZDM" — dokładnie to frame, który chcemy rozbić.
  • Język inżynierski (dB, smarownice, odbiór torowiska) bez przekładu na skutki zdrowotne.
  • Ogólniki o „jakości życia" — potrzebna literatura medyczna, dane NFZ, badania WHO.

Obszary współpracy

  • Hałas = zdrowie publiczne: interpelacja / stanowisko komisji wymuszające współpracę z WSSE i sanepidem.
  • Polityka senioralna: ekspozycja na hałas w osiedlach blokowych.
  • Polityka prorodzinna: warunki snu dzieci w strefie ponadnormatywnego hałasu.

Propozycja pierwszego kontaktu

„Pani Radna, jako Wiceprzewodnicząca Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia zajmuje się Pani obszarem, w którym hałas komunikacyjny to nie zagadnienie techniczne, lecz poważny czynnik ryzyka zdrowotnego — szczególnie u dzieci i seniorów. Przedstawiamy dossier pomiarów akustycznych z ul. Dąbrowskiego i Jeżyc, zestawione z wytycznymi WHO (45 dB Lnight) oraz wnioskami badań epidemiologicznych. Zwracamy się z prośbą o rozważenie punktu w porządku obrad Komisji Zdrowia — ocena skutków zdrowotnych ekspozycji mieszkańców na hałas tramwajowy wymaga stanowiska organu odpowiedzialnego za zdrowie publiczne w mieście, niezależnego od argumentacji technicznej ZDM."

Źródła pogłębione