Portret: Przemysław Alexandrowicz (PiS)¶

Kanoniczna karta: ../radni/alexandrowicz-przemyslaw.md — profil operacyjny + dialog scalony. Ten plik: portret źródłowy, nie aktualizować.

Jeden z filarów poznańskiego samorządu. Duży kapitał polityczny, rozpoznawalność, szacunek w środowiskach konserwatywnych, patriotycznych i katolickich. Polityk pryncypialny, ideowy — nie ogranicza roli samorządu do administrowania infrastrukturą.

Historia i droga do polityki¶

Doświadczenie pedagogiczne (pochodzenie ze szkoły).
Intelektualne zakorzenienie: klasyczna filozofia, chrześcijańska nauka społeczna.
Wieloletnia obecność w życiu publicznym Poznania — radny Rady Miasta Poznania z ramienia Prawa i Sprawiedliwości.
[do weryfikacji] dokładne kadencje, mandaty senatorskie/Sejm, funkcje w klubie.

Wartości i troski — co napędza¶

Fundamenty jego decyzji:

Rodzina jako instytucja nadrzędna.
Wychowanie młodego pokolenia — odpowiedzialne, z ciągłością norm.
Tradycja narodowa i miejska — dziedzictwo historyczne Poznania.
Ład i bezpieczeństwo publiczne — porządek jako wartość cywilizacyjna.
Własność prywatna i harmonijny porządek przestrzenny.
Głęboki sceptycyzm wobec gwałtownych trendów progresywnych w socjologii miejskiej.

Lęk determinujący działanie: erozja tradycyjnych więzi międzyludzkich, alienacja, dekonstrukcja norm zachowania — uderzająca bezpośrednio w polskie rodziny.

Wizja miasta: Poznań czysty estetycznie, fizycznie bezpieczny, rozwijający się ewolucyjnie (nie rewolucyjnie), oparty na silnych społecznościach lokalnych, z najgłębszym szacunkiem dla dziedzictwa.

Cytaty i publiczne wypowiedzi¶

Debata nad programem współpracy miasta z NGO: Alexandrowicz z klubem PiS zaproponował wykreślenie z dokumentów samorządowych zwrotu o "wspieraniu różnorodności społecznej".

„Różnorodność nie zawsze musi być dobra" — Alexandrowicz w wystąpieniu argumentującym, że zrównywanie wszelkich postaw życiowych pod sztandarem różnorodności zaciera podstawowe normy etyczne i rozbija fundamenty kulturowe wspólnoty.

[do weryfikacji] data i sygnatura projektu uchwały o programie współpracy z NGO, w którym padło to stanowisko.

Hobby i życie poza polityką¶

[do weryfikacji] — fragment źródłowy nie zawiera informacji o życiu prywatnym, pasjach pozazawodowych, publikacjach książkowych. Uzupełnić przed bezpośrednim kontaktem (prasa lokalna, profil BIP, wywiady).

Z kontekstu publicystycznego: silne związki z instytucjami — szkoła, Kościół katolicki, środowiska patriotyczne. Obecność na uroczystościach państwowych i kościelnych w Poznaniu.

Obszary potencjalnej współpracy¶

Zjawisko politologiczne: konserwatywny urbanizm. Duża część postulatów uspokajania ruchu płynnie wpisuje się w konserwatywną troskę o porządek, rodzinę, własność.

1. Uspokojenie ruchu = przywracanie praworządności¶

Piractwo drogowe, przekraczanie prędkości w terenie zabudowanym, ryki silników w nocy, ignorowanie znaków zakazu — to akty łamania prawa i sianie chaosu. Dla radnego ceniącego ład, agresywny kierowca jest naturalnym wrogiem poczucia bezpieczeństwa w dzielnicy. Progi zwalniające, redukcja prędkości — ramować jako „przywracanie szacunku do litery prawa w przestrzeni publicznej" i „walkę z anarchią na drodze".

2. Bezpieczna droga: szkoła, kościół, cmentarz¶

Seniorzy do kościoła, matki z wózkami do szkoły, ojcowie na cmentarz — potrzebują szerokich, zadbanych, bezpiecznych chodników, wolnych od nielegalnie zaparkowanych aut. Tolerowana „dzika parko-anarchia" niszczy zieleń i degraduje historyczną tkankę — sprzeczne z estetyką, powagą, ładem i pięknem.

3. Hałas = patologia życia nocnego¶

Nadmierny hałas komunikacyjny w aglomeracjach wiąże się z pijanymi uczestnikami ruchu, nielegalnymi wyścigami, chuligańskim zakłócaniem ciszy nocnej. Prawicowy radny poprze stanowcze działania ucinające chuligaństwo zakłócające spokój poznańskich rodzin.

4. Ochrona historycznego charakteru dzielnic¶

Jeżyce, Łazarz, Wilda, Stare Miasto — to dziedzictwo fizyczne Poznania. Hałas tramwajowy na Dąbrowskiego, degradacja zabytkowej kamienicy przez drgania, zniszczone witryny — wszystko to eroduje dziedzictwo, które konserwatysta z definicji ma obowiązek chronić.

Jak nawiązać rozmowę¶

Ton: klasyczna, poprawna polszczyzna. „Szanowny Panie Radny" — pełna forma. Żadnych skrótów, żargonu aktywistycznego, anglicyzmów.

Szacunek dla instytucji, z którymi jest związany: szkoła, Kościół, rodzina, tradycja miejska. Odwoływać się do wyższych form odpowiedzialności za wspólnotę, obowiązku ochrony słabszych (dzieci, seniorzy), konieczności egzekwowania prawa o ruchu drogowym.

Czego NIE używać:

Retoryki dekarbonizacji, „transformacji klimatycznej", „praw rowerzystów".
Języka aktywistów miejskich („prawo do miasta", „car-free", „inclusivity").
Odwołań do ekologii w wersji „zachodniej", Greta Thunberg, ruchów aktywistycznych.

Czym zastąpić:

„Chrześcijańskie i obywatelskie obowiązki".
„Dobro rodziny", „bezpieczeństwo dzieci".
„Przywracanie utraconego porządku publicznego".
„Ochrona dziedzictwa historycznego Poznania".
„Szacunek do litery prawa".

Proponowany wstęp do rozmowy¶

Wielce Szanowny Panie Radny, zwracamy się bezpośrednio do Pana, mając pełną świadomość i szacunek dla tego, jak nadrzędną wartością jest dla Pana dbałość o ład publiczny, poszanowanie międzypokoleniowej tradycji, zagwarantowanie bezpieczeństwa poznańskim rodzinom oraz stanowcze egzekwowanie prawa. Z ubolewaniem informujemy, że na terenie [nazwa osiedla/ulicy] od długiego czasu mamy do czynienia z postępującą, tolerowaną przez urzędników drogową anarchią: [np. niebezpieczne piractwo drogowe / nielegalne zawłaszczanie przestrzeni pieszej przez pojazdy / zakłócanie ciszy nocnej]. Taki stan rzeczy dramatycznie obniża poczucie bezpieczeństwa naszych dzieci powracających ze szkoły i uniemożliwia godne funkcjonowanie starszym sąsiadom udającym się do kościoła. Jako wspólnota mieszkańców kategorycznie nie godzimy się na degradację porządku publicznego w naszym mieście. Prosimy Pana o doświadczoną radę, wsparcie i osobistą interwencję w procesie przywracania ładu na poznańskich ulicach. Czy moglibyśmy prosić o spotkanie w dogodnym dla Pana terminie, aby omówić konieczne kroki prawne ukrócające tę anarchię?

Uczciwość komunikatu: nie udajemy konserwatystów. Mówimy prawdę — mamy problem z bezpieczeństwem i porządkiem, a nasza troska o dziedzictwo Jeżyc/Łazarza/Wildy jest realna. Wybieramy te elementy wspólnego mianownika, które są autentyczne po obu stronach.